Saat gece 02:45. Dışarıda tek tük geçen arabaların tekerlek sesi dışında ses yok ama içerideki uğultu bitmiyor.
Gündüz insanlarla konuşurken takındığımız o sahte nezaket maskesinden o kadar yoruldum ki… “Tabii efendim, hemen hallederiz efendim.” Siktirin gidin oradan. İnsanın günde en az bir kere her şeyi bırakıp bağırası geliyor.
İşte bu blog o çığlığın dijital hali.
Yarın yine aynı tiyatro devam edecek ama en azından geceleri burada gerçek bir insan gibi hissetmek fena fikir değil.